Αφύπνιση συνείδησης! Τροφή για σκέψη…

Όταν σε ρωτάνε «τι κάνεις» μην απαντάς με ένα ξερό «καλά». Να λες ότι είσαι ευτυχισμένος… γιατί είσαι!

Στο τηλέφωνο:

-Έλα! Τι κάνεις;

-Καλά! Εσύ;

Στο Messenger:

-Χαθήκαμε…τι κάνεις;

-Καλά, πολλή δουλειά και τα μωρά, ξέρεις…

Δια Ζώσης:

-Οοο, χαίρεται! Καιρό να βρεθούμε! (Πέφτει και το καθιερωμένο σταυρωτό φιλί δια αέρος). Πώς είσαι;

-Καλά, Δόξα τω Θεό! Εσύ, τι νέα;

-Καλά, καλά! Διακοπούλες!

(…)

Τι καλά ρε φίλε, «καλάμια» στην καθομιλουμένη αλα κυπριαστί! Αλήθεια, πόσες φορές απάντησες ότι είσαι ευτυχισμένος, ότι όλα είναι τέλεια, super κι όχι απλώς… καλά. Γιατί και η ατάκα «Δόξα τω Θεό» που μπορεί κάποτε να αμολάς, δείχνει μια δόση μεμψιμοιρίας, ίσως απογοήτευσης. Δόξα τω Θεό…αλλά θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα, απλά επιβιώνουμε.

Ξεχνάς όμως μερικές «μικρές» λεπτομέρειες που άμα τις καλοσκεφτείς θα αναθεωρήσεις και θα αλλάξεις άρδην την τυποποιημένη σχεδόν κουρδισμένη απάντηση στο ερώτημα «Πως είσαι;».

«Λεπτομέρεια» είναι λοιπόν ότι, κάθε πρωί ξυπνάς απο τον εκκωφαντικό ήχο του ξυπνητηριού, σηκώνεσαι μόνη απο το κρεβάτι, περπατάς με τα δύο αρτιμελή πόδια που έχεις και κατευθύνεσαι προς το μπάνιο. Πλένεις το πρόσωπό σου, με τα δύο αρτιμελή χέρια που έχεις και ετοιμάζεσαι για τη δουλειά, το σχολείο, τη ρουτίνα. Πρόσεξε! Γιατί, η ρουτίνα είναι μέρος της ευτυχίας. Γεύεσαι τον πρώτο πρωινό καφέ, του οποίου η μυρωδιά σου «τρυπάει τα ρουθούνια», τρώς καλά καλά κατά τη διάρκεια της μέρας, αν έχεις ώρα ή/και όρεξη «χτυπιέσαι» στο γυμναστήριο και όταν ολοκληρώσεις την «ρουτινιασμένη» μέρα σου ξαπλώνεις τούμπαλιν στα μαλακά σου σεντονάκια, αφού πρώτα παρακολουθήσεις και λίγη telly για να «χαλαρώσεις».

Πρόσεξε! Γιατί, η ρουτίνα είναι μέρος της ευτυχίας.

Κάπου αλλού, όχι σε άλλη γη σε άλλα μέρη, κάπου εκεί στη γειτονιά σου κάποιος δεν ακούει το ξυπνητήρι γιατί είναι κωφάλαλος, δεν μπορεί να σηκωθεί απο το κρεββάτι γιατί πονάει όλο το σώμα απο τις μορφίνες και τις χημοθεραπείες, δεν μπορεί να πάει στο μπάνιο και να αυτοεξυπηρετηθεί γιατί έχει κατα πλάκα σκλήρυνση και φέρει μονίμως καθετήρα, δεν πλένει το «βρώμικο»πρόσωπο της γιατί δεν της το επιτρέπει η ιδεοψυχαναγκαστική της διαταραχή, είναι βλέπεις μικροβιοφοβική. Δεν μυρίζεται ούτε γεύεται τον πρωινό καφέ γιατί είναι διαβητικός, η έφηβη κοπελιά δεν τρώει καθόλου γιατί πάσχει απο νευρική ανορεξία, ο ηλικιωμένος γείτονάς σου δεν φεύγει κάν απο το σπίτι, έχει Αλτσχάιμερ και τα παιδιά του φοβούνται μην χαθεί. Δεν μπορεί να χτυπηθεί στο γυμναστήριο γιατί είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, κι όταν με το καλό νυχτώσει δεν ξαπλώνει σε μαλακά μυρωδάτα σεντονάκια γιατί είναι άστεγη και «βολευέται» στα παγκάκια. Όσο για την τηλεόραση δεν την ενοχλεί που δεν βλέπει, είναι εκ γενετής τυφλή, της αρκεί μονάχα που η μητέρα της της διαβάζει παραμύθια μέχρι να την πάρει ο ύπνος.

(…)

-Πως είσαι;

-ΤΡΙΣΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!